Przy okazji weekendowego wyjazdu ze znajomymi w Bieszczady, wrzuciłem do bagażnika buty do biegania, plecak i kije, licząc, że coś pobiegam. Gdy jechałem do wsi Smerek (naszej bazy na wyjazd), przez Beskid Niski, mijając m.in. Komańczę i Rymanów-Zdój, oraz wspominając GSB i starty w Łemkowynie… od razu wiedziałem, że ten sprzęt na pewno nie wróci do domu czysty.
Każdy, kto bywał w Bieszczadach, wie, że trudno jest ułożyć trasę w formie pętli ze względu na specyfikę tamtejszych szlaków turystycznych. Dlatego warto biegać, bo długość przestaje być czynnikiem decydującym. W ten oto sposób powstała,- najpierw „w mojej głowie”, następnie na mapie, pętla ze wsi Smereka, łącząca zarówno fragmenty Głównego Szlaku Beskidzkiego, jak i niebieskiego szlaku Karpackiego (Rzeszów-Grybów). W planie, na mapie, około 45km i blisko 2250m pod górę.
Wyruszam o 6:30. Pod wpływem spontanicznej decyzji, decyduję się na zamianę kierunku trasy w stosunku do tego co zaplanowałem dzień wcześniej. Zaczynam więc od podejścia na Fereczatą (1102m n.p.m.), a następnie Okrąglik (1101m n.p.m.). Pierwsze kilometry to las. Podchodziłem tym fragmentem GSB tylko raz, ale pamiętam go bardzo dobrze, bo to tutaj dopadł nas deszcz i bardzo nas wychłodził. Tym razem nic takiego nie ma miejsca, w prognozach słońce, lekkie zachmurzenie i ciepło, nawet bardzo ciepło. Na Okrągliku zmieniam kolor szlaku na niebieski, i następne 16km to dla mnie całkowita nowość.

Szlak prowadzi mnie raz lasem, raz granią, cały czas wzdłuż Polsko-Słowackiej granicy. Mijam kolejno: Kurników Beskid (1037m n.p.m.), Płaszę (1163m n.p.m.), Dziurkowiec (1189m n.p.m.) oraz Rabią Skałę (1191m n.p.m.). Trasa jest dzika i mało uczęszczana, zdecydowanie Szlak Karpacki jest zdecydowanie mniej popularny niż GSB i to widać. Ścieżki są zarośnięte, mało przetarte i nie spotykam tu nikogo, pomimo ciepłego, czerwcowego weekendu.
Na Dziurkowcu po raz kolejny zmieniam oznaczenia szlaku, tym razem na żółte, a później na zielone. Zbiegam, już niemalże cały czas w lesie przez Paprotną (1198m n.p.m.) i Jawornik (1021m n.p.m.) do Wetliny. We wsi odwiedzam kultowy sklep „Dom Kultury u Zdzicha”, gdzie uzupełniam picie, po czym wyruszam w najbardziej nużący, trzy i pół kilometrowy, fragment ruchliwą drogą asfaltową. Do tej pory nie rozumiem, czemu tak popularna droga łącząca najczęściej odwiedzane turystyczne miejscowości w okolicach Bieszczadzkiego Parku Narodowego, jeszcze nie doczekała się bezpiecznego chodnika na całej swojej długości – do Smereka aż do Ustrzyk. Przy pierwszej możliwej okazji, a więc w Górnej Wetlince, skręcam w lewo, na czarny szlak, by przez kemping BdPNu. Kupuję bilet wstępu do parku, a potem przebiegam przez piękny leśny odcinek by przeciąć się z żółtym szlakiem z przeł. Wyżnej do Chatki Puchatka. Tutaj już idą tłumy ludzi, pora jest dalej wczesna więc większość turystów dopiero wychodzi w góry.
Jeszcze szybkie, ale męczące podejście na szczyt, i zaraz jestem na Połoninie Wetlińskiej (1231m n.p.m.). W chodzę do Chatki Puchatka, by uzupełnić bidony i przeżywam szok… leją piwo! Co prawda tylko bezalkoholowe, ale podczas biegania na inne i tak bym się nie zdecydował. Ponad 30km w nogach, ale dopiero teraz zaczyna się najładniejszy, najbardziej widokowy odcinek tego dnia. Bieg granią Bieszczad, Głównym Szlakiem, przez Połoninę Wetlińską, Przełęcz Orłowicza (1099m n.p.m.), aż na Smerek (1222m n.p.m.). Na trasie w tym momencie są już tłumy ludzi, muszę bardzo uważać, żeby w kogoś nie wbiec. Pogoda przecudna, widoki śliczne, więc nie dziwi mnie, że tyle turystów wyszło w góry. Sam zbieg ze Smereka, do Wsi o tej samie nazwie, to już bieg tylko przez las, bez żadnych widoków, za to w błocie po kostki.


Finalnie wyszło 44,96 km, czas 6:02:45, średnie tempo: 8:04min/km oraz 2.220 m pod górę.

