Tatry: Polska – Słowacja – Polska

Połowa czerwca, jeszcze przed wakacjami, ale już wystarczająco ciepło i prawie bez śniegu – nasza ulubiona pora na bieganie w Tatrach. W planach kilka treningów, raczej w po miejscach już wielokrotnie przez nas obieganych, ale też jeden, najdłuższy, z wizytą po stronie słowackiej.

Pora roku jest taka, że mamy maksymalnie długi dzień, nie musimy się więc przesadnie spieszyć z porannym wstawaniem. Wyruszamy z centrum Zakopanego chwilkę przed 7:00. Szybki podbieg do Kuźnic, kierujemy się na zielony szlak przez Myślenickie Turnie na Kasprowy Wierch. Jest dosyć zimno i mglisto, trzymamy żwawe tempo, żeby trochę się dogrzać i meldujemy się na szczycie w niecałe 75 minut od wyjścia z Kuźnic. Zielonym szlakiem na Kasprowy, wchodziliśmy / wbiegaliśmy niezliczoną ilość razy, więc nie ma co się za bardzo rozpisywać na ten temat. Jako ciekawostkę dodam za to, że FKT Kuźnice-Kasprowy należy chyba dalej do Bartłomieja Przedwojewskiego i wynosi poniżej 40 minut 😉

Na Kasprowym zatrzymujemy się tradycyjnie na espresso, uzupełniamy bidony i… całkowita nowość, tym razem zaplanowaliśmy pozwiedzać trochę Tatry Słowackie. Z Suchej Przełęczy (1950m n.p.m.) obieramy żółty szlak do Cichej Doliny (słow. Tichá dolina). Zaczyna padać, więc ubieramy kurtki – jest ciepło – więc wiatrówki, nie membrany. Zakosami zbiegamy dosyć dzikim, jak na Tatry szlakiem. Gubimy prawie 740m i dobiegamy do szutrowo-asfaltowej drogi w dolinie, do równi o nazwie Liptowski Koszar (słow. Liptovský košiar, 1250m n.p.m.). Jest to rzecz, która nie podoba mi się na Słowacji, ale większość szlaków w walnych dolinach po stronie naszych południowych sąsiadów jest wyasfaltowana i/lub „wyszutrowana”. U nas taka nieprzyjemność spotka nas tylko w Dolinie Rybiego Potoku i Chochołowskiej, oraz po części w Dolinie Kościeliskiej. Skręcamy w prawo, na czerwony szlak, po chwili droga znowu zamienia się w górską ścieżkę. Biegniemy wzdłuż Cichego Potoku, Doliną Wierchcichą (słow. Zadná Tichá dolina) najpierw przez las, a później pasmem kosodrzewiny aż do Przełęczy Zawory (słow. Závory, 1876m n.p.m.). Stąd podchodzimy na chwilę ok. 100m w pinie na Gładką Przełęcz (słow. Hladké sedlo, 1994m n.p.m.) i tutaj robimy krótką przerwę. Przełęcz ta leży w grani głównej Tatr Wysokich, oddziela Gładki Wierch od Walentkowego Wierchu. Jak na Tatry Wysokie, to przełęcz ta jest bardzo łatwa do osiągnięcia, nie am tu żadnych trudności. Rozpościera się stąd niesamowity widok na Dolinę Pięciu Stawóo Polskich, widać szczyty należące do Orlej Perci, a po na maksymalnym zoomie w aparacie udaje się dojrzeć ludzi na Zawracie.

Szlaku turystycznego od polskiej stormy nie ma, wracamy więc po własnych śladach na Zawory i zmienimy oznaczenia na zielone. Zbiegamy Dolinką Kobylą (słow. Kobylia dolina), która stanowi boczne odejście Doliny Koprowej (słow. Kôprová dolina). W międzyczasie przestał padać deszcz, zza chmur wyłoniło się słońce, widoki są niesamowite, wysoko-tatrzańskie. W oddali widać i słychać Ciemnosmreczyńską Siklawę (słow. Vajanského vodopád), wodospad, który będziemy zaraz podziwiać z bliska. Po raz kolejny gubimy sporo wysokości dobiegając do Rozdroża w Ciemnych Smreczynach (słow. Rázcestie pod Temnými Smrečinami, 1490m n.p.m.) i po raz kolejny wybieramy „ślepy” szlak, którym będziemy też zaraz wracać. Szlak ten, to czerwony szlak nad Niżni Ciemnosmreczyński Staw (słow. Nižné Temnosmrečinské pleso, 1674m n.p.m.). Staw ma powierzchnię ok. 12 ha, i jest trzecim co do wielkości stawem w Tatrach Słowackich. Nad jeziorem jesteśmy sami, panorama zapiera dech w piersiach. Zostajemy tu na chwilę odpoczywając i ciesząc się widokami w samotności.

Wracamy po własnych śladach, do odejścia czerwonego szlaku, biegniemy jeszcze kawałeczek znowu zielonym do ujścia Doliny Hlińska (słow. Hlinská dolina), zmieniamy kolor na niebieski i cały czas w dół, wzdłuż Koprowej Woda (słow. Kôprovský potok) podążamy w dół Doliny Koprowej. Po naszej lewej storni majestatycznie piętrzy się narodowa góra Słowaków, czyli Krywań (2495m n.p.m.). Zaraz znowu pojawia się asfalt, który będzie towarzyszył nam przez kolejnych kilka kilometrów, aż do wsi Podbańska (słow. Podbanské). Po drodze łapie nas burza z gradem, więc biegniemy ile sił w nogach i znajdujemy schronione w jednej z restauracji we wsi. Zostajemy tutaj na obiad – gulasz, kofola, kawa, uzupełniamy też bidony. Po wyjściu z knajpki, po burzy nie ma już śladu i znowu świeci słońce. Najedzni ruszamy dalej, jesteśmy mniej więcej w połowi zaplanowanej trasy.

Z Podbańska mamy niemało do podejścia, ze wsi na wysokości ok. 1000m n.p.m. musi wdrapać się znowu na grań główną Tatr, żeby wrócić do Polski. Można to zrobić na kilka wariantów, ale my wybieramy najkrótszy – niebiskim szlakiem, Doliną Kaministą (słow. Kamenistá dolina), której ujście znajduje się praktycznie jeszcze we wsi. Podejście najpierw łatwe i mało nachylone, zwiastuje tylko to co już wiemy – że niebawem będzie srogo pod górę! Tak też i jest, po wyjściu z lasu, szlak zaczyna mocno się piętrzyć. Brodzimy klika razy przez Kamienisty Potok (słow. Kamenistý potok). Piotra niespodziewanie dopadają problemy żołądkowe – nie wiemy, czy to wina obiadu (jedliśmy to samo, a ja czuje się świetnie), czy może kwestia odwodnienia i wypłukania się z elektrolitów, ale z każdym metrem zwalnia. Docieramy do granicy z Polską na Pyszniańskej Przełęczy (słow. Pyšné sedlo, 1790m n.p.m.) i musimy zrobić przerwę, żeby Młody trochę odsapnął.

Przerwa może i wymuszona, ale jest na czym zawiść oko. Piotr odpoczął i ruszamy dalej. Z Pyszniańskej Przełęczy kiedyś można było zejść ścieżką do Doliny Kościeliskiej, ale od dawna przejście to zostało zlikwidowane ze względu na ochronę przyrody. Zostaje nam więc tylko czerwony szlak na Błyszcz (2159m n.p.m.), więc sumarycznie podeszliśmy ok. 1159m. Z Błyszcza jest już tylko w dół, najpierw bardzo stromy zbieg na Bystry Karb (1946m n.p.m.), a później już płasko aż do Siwego Zwornika (1965m n.p.m.)

Z Siwego Zwornika obieramy zielony szlak w kierunku grani Ornaków, ale na Ornaki nie biegniemy. Na Siwej Przełęczy (1812m n.p.m.) skręcamy w lewo, na czarny szlak i zbiegamy Doliną Starorobociańską. Na początku zbieg jest stromy i techniczny, musimy już mocno uważać, bo o potknięcie nietrudno, szczególnie na zmęczonych nogach. W dalszej części ścieżka wypłaszacza się i lasem dobiegamy do wylotu dolinki – mniej więcej w połowie Doliny Chochołowskiej. Jeszcze tylko ostatnie 4 kilometry asfaltem w dół i jesteśmy na Siwej Polanie. Obydwaj dochodzimy do wniosku, że zasłużyliśmy na odrobinę luksusu, i do Zakopanego wracamy taksówką.

Dystans: 58,46 km
Czas: 8:52:30
Średnie tempo: 9:06 min/km
Całkowity wznios: 3.300 m

Tym razem nie nagraliśmy „pełnometrażowej” relacji z wycieczki, ale powstała krótki film „zajawkowy”.