Piotr na Zawrat chciał wybrać się od dawna, zupełnie nie wiem czemu… chyba, żeby utwierdzić się w przekonaniu, że jednak ma lęk przestrzeni. Mówił o nim i mówił, ok, no to chodźmy – odpowiedziałem. Trasa, którą zaplanowałem nie ograniczała się wszakrze tylko do tej jednej przełęczy. Wpadłem na pomysł „a może by nie wybrać się na jakiś konkretny szczyt, tylko odwiedzić jednego dnia kilka wysoko położonych przełęczy?”.
Wyruszamy z Kuźnic wcześnie rano, jeszcze przed 6:00. Zapowiada się przepiękny, słoneczny sierpniowy dzień. Poruszamy się szybki, bo chcemy uniknąć „korków” na podjściu na Zawrat. Szybko mijamy Dolinę Jakowrzynki, Przełęcz między Kopami i Murowaniec. Szybko docieramy nad Czarny Staw Gąsienicowy, obiegamy go i bieganie się kończy. Podejście pod Zmarzły Staw Gąsienicowy zdecydowanie skraca oddech. Już na Hali Gąsienicowej wiedzieliśmy, że „przed 6” to było za późno, i będziemy się wspinać w tłoku. Co jednak zrobić, TPN ma wyraźne zasady, że na szlak wychodzimy po wschodzie słońca. Sporo turystów na pewno wyruszyło z Murowańca, ale o której w takim razie wyszły te rzesze ludzi, które już wyprzedziliśmy przed schroniskiem?
Samo podejście na Zawrat od Zmarzłego Stawu, to w zasadzie wspinaczka. Praca rękami, klamry, łańcuchy, ekspozycja. Piotr zdążył przypomnieć sobie, że jednak ma ten lęk przed ekspozycją. Całe to wejście odbywa się niestety w korku, nie ma jak wyprzedzić, nie ma jak iść szybciej. Sznur ludzi ciągnie się aż do samej przełęczy. Zawrat (2159m n.p.m.) to miejsce, gdzie swoją początkową kropkę ma słynna Orła Perć. Myślę, że średnio 8 na 10 turystów z przełęczy skręca włąsnie na nią. Kolejne 2 z 10 idzie w przeciwnym kierunku – na Świnicę. Jedynie my psujemy statystyki i z Zawratu zbiegamy dalej niebieskim szlakiem do Doliny Pięciu Stawów Polskich.


Zejście do „piątki”, to absolutne przeciwieństwo podejścia z Doliny Gąsienicowej. Szoka jest technicznie bardzo prosty, opada łagodnie, śmiało można puścić nogę i bezpiecznie zbiegać. Po kilku minutach jesteśmy na dole. Tak to bywa w tym bieganiu górskim, „godzina podchodznia, piętnaście minut zbiegu”. Na Niżnym Solnisku zmieniamy szlak na żółty, zatrzymujemy się jeszcze na chwilę nad potokiem by uzupełnić wodę i zaczynamy podejście na Szpiglasową Przełęcz. Szlak pnie się stromo do góry, ale jest dużo łatwieszy niż ten na Zawrat, normalnie się tu podchodzi, to nie wspinaczka. Sztuczne ułatwienia pojawiają się dopiero jakieś 100m poniżej samej przełęczy, ale i one nie stanowią większego wyzwania przy dobrej pogodzie. To chyba najłatwiejszy ubezpieczony szlak w Tatrach Wysokich w Polsce. Na Szpiglasowej Przełęczy (2110m n.p.m.) w zasadzie nawet się nie zatrzymujemy, co prawda widoki są tutaj „kosmiczne”, ale udajemy się po lepsze na sam Szpiglasowy Wierch (2172m n.p.m.). Panorama jest obłędna, i to 360 stopni. Zostajemy tu na chwilę, odpoczywając i chłonąc widoki.


Podobnie jak i poprzednim razem, zejście jest zdecydowanie łatwiejsze od drugiej strony. Zbiegamy żółtym szlakiem o wdzięcznej nazwie „Ceprostrada”. Prowadzi ona aż do Schorniska nad Morskim Okiem, i my tam dotrzemy, ale nieco później. Przed nami trzecia już przełęcz w Tatrach Wysokich – Wrota Chałubińskiego. Żeby się tam dostać, opuszczamy ceprostradę mniej więcej na wysokiści 1800m n.p.m. poniżej Filaru za Orłem, i obieramy czerwony szlak, przez Dolinę za Mnichem. Szlak z w miarę płaskiego, dosyć gwałtownie zaczyna piąć się do góry. Nie ma tu żadnych sztucznych ułatwień, nawierzchnia to sypkie kamienie – jednym słowem jest wchodzi się przyjemnie. Same Wrota Chałubińskiego (2022m n.p.m.) to bardzo wąska przełęcz w grani głównej Tatr, leżąca pomiędzy Szpiglasowym Wierchem, a Kopą nad Wrotami. Widoki, szczególnie na stronę Słowacji są bardzo ładne. Szlak porwadzący tutaj, leży niejako na uboczu, a w dostatku jest „ślepy”, więc nie wybiera się tu zbyt dużo turystów. Odpoczywamy chwilkę i wracamy „po własnych śladach”. O ile podejście nie było przyjemne, tak zejście jest wręcz koszmarne. Ślisko, kamienie i piach, trochę na rękach, torchę na tyłku. Trudny odcinek nie trwa jednak długo, niebawem znowu da się biec i to całkiem szybko, więc nidługo później meldujmy się nad Morskim Okiem.


Zachodzimy do schroniska tylko na chwilę, aby uzupełnić wodę i ruszamy dalej. Jak na warunki tatrzańskie, to ludzi nie ma przesadnie dużo… może jeszcze idą asfaltem 😉 My asfaltem natomiast nie zbiegamy, a zaczynamy kolejne podejście – niebieskim szlakiem przez Świstówkę, z powrotem do Doliny Pięciu Stawów. Ścieżka jest wąska, umiarkowanie stroma, ale bardzo widokowa. Przechodzimy przez dolinkę o nazwie Świstówka Roztocka, od południa ograniczonej przez Opalony Wiech, natomiast od północy bardzo stromo opadjąca do Doliny Roztoki. Mijamy Świstówkę Siodło (1870m n.p.m.) i Świstowy Przechód (1755m n.p.m.) – dwie kolejne przełęcze z kapitalnymi punktami widokowymi, aby ponownie pojawić się w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Biegiem mijamy schronisko, tutaj ludzi już tłumy, więc do niego nie wchodzimy, a wodę uzupełniamy z potoku. Przed nami ostatnie duże podejście i ostatnia wysoka przełęczy – Krzyżne.


Podejście żółtym szlakiem jest strome, męczącei brak na nim sztucznych ułatwień. Czasem pojawia się ekspozycja, czasem trzeba trochę popracować rękami. Dłuży się nam ono niemiłosiernie, prawda natomiast jest taka, że ani nie jest ono trudniejsze, anie bardziej strome od tych, które robiliśmy poprzednio – to my już jesteśmy bardzo zmęczeni. Po dotarciu na przełęcz Krzyżne (2112m n.p.m.) siadamy na dłużej i odpoczywamy. Po raz kolejny widoki są niesamowite, te chyba podobają mi się jednak najbardziej z całej dzisiejszej wycieczki, wiem też że lepszych już nie będzie, bo od tej pory będziemy już tylko schodzić.
Zejście, dalej żółtym szlakiem, z początku jest strome i wymaga posiłkowania się rekami, ale tylko przez chwilę. Niebawem szlak się wypłaszcza i można śmiało zbiegać. Słońce praży cały dzień, więc pijemy dużo i wodę uzupełniamy tak często jak się da, ale mimo to zaczynam odczuwać oznaki odwodnienia – pojawia się ból głowy. Picie kończy mi się ok. 2,5km od Murowańca. Marzę o zimnym schroniskowym piwie, ale widok kolejki do shcorniska, szybko sprowadza mnie na ziemię – jak żyję tylu ludzi nigdy tam nie widizłem. Uzupełniamy wodę z kranu na zewnątrz i biegniemy dalej. Zbiegamy ponownie Doliną Jaworzynki i w Kużnicach kończymy wycieczkę.
Dystans: 40,91 km
Czas: 8:59:09
Całkowity wznios: 3.283 m

